Sommige verslaggevers wachten er jaren op, maar ik viel als verse verslaggever met mijn neus in de boter. Vandaag maakte ik mijn eerste kabinetscrisis mee.
Gevolgd door een val.
Ik was de hele dag op het Binnenhof en in het Tweede Kamer gebouw om geen seconde van de hele crisis te missen.
Nou klinkt dat misschien heel spannend, maar dat is het eigenlijk helemaal niet. Een kabinetscrisis is eigenlijk heel saai.
Je staat de hele dag te wachten op mensen die aan het vergaderen zijn. En als ze daarmee klaar zijn, en dan eindelijk naar buiten komen om te vertellen wat ze besloten hebben tijdens de vergadering, kunnen ze vaak niet echt iets zeggen omdat ze het eerst met andere mensen moeten bespreken.
Na vijf uur rondhangen, pimpampet spelen met andere journalisten, schorsingen en hopen op wat spannends was het eindelijk zover: Lousewies van der Laan ging vertellen of D66 wel of niet in de regering zou blijven. Ze zei van niet, en toen werd de vergadering weer geschorst.
Ik besloot om terug naar de redactie te gaan omdat ik dacht dat er toch niet zoveel meer zou gebeuren. Had ik het even mis. Na een uurtje monteren en schrijven zie ik live op televisie dat het kabinet gevallen is. Ik was er zo dicht bij...
Maar goed, ik ben nog jong he. Er komt vast een tweede kans voor mijn eerste gevallen kabinet.
Owja, het filmpje dat ik gemaakt heb kan je
hier zien.
Slaap lekker, dat ga ik ook doen, na 17 uur heerlijk werken.
