|
Tosca doet alsof
http://20six.nl/tosca
mogelijk gemaakt door
20six.nl
|
|
al dan niet gepubliceerde artikelen
Werk
Owja, de afgelopen weken heb ik lekker gewerkt. Hieronder kan je de filmpjes die ik gemaakt heb zien. Tenminste, als je de link even knipt en plakt. Veel plezier. Interview met Rita Verdonk
http://www.nosheadlines.nl/forum.php/list_messages/2212
Interview met Jeroen Dijsselbloem en 3 Amsterdamse chicka's over verghettoing
http://www.nosheadlines.nl/forum.php/list_messages/2224
Tosca's Angel Network deel1, toiletrollen
http://www.nosheadlines.nl/forum.php/list_messages/2088
Tosca's Angel Network deel2, bloemen uit rotterdam
http://www.nosheadlines.nl/forum.php/list_messages/2175
|
|
|
Is there a future for Christianity?
Religion is hot but churches are empty and monasteries are dying out. What will the future look like Christianity in Western Europe?
By Tosca Sel
It’s Sunday morning in an average Western European household. Mum and dad are discussing the sundaymorningpaper while the kids are watching some cartoon on the television, all in pyjamas. Outside a churchbell is calling its followers in for the Sunday service. They aren’t going anywere.
‘When religion meets modernization it can convert, adapt or revive.’ according to Viggo Mortensen, dr. in Theology at Arhus University. European Christianity is adapting while African Christianity is reviving —they are going back to the roots of Christianity, creating a more convervative religion. Those churches are upcoming in Europe because some European Christians feel like they dont belong to the progressive European form of Christianity.
Christianity out in the world
Around 1870 levels of weekly church attendance reached a peak in many western societies. At this time around 40 per cent of the population on both sides of the Atlantic might be in church on a typical Sunday, some attending more than once a day.
Over the course of the next hundred years, church attendance declined steadily. In much of Europe it had roughly halved by 1970, though in the USA the decline was less steep. Until the 1960s the rule of the church was more or less obeyed without questioning but this changed rapidly.
The decline had several reasons. Baby Boomers, people who are born in between 1946 and 1965, started a social and personal revolution advocating for self-determination and the life and rights of the individual. This mental change got the impact it had because of multiple social changes. People started moving away from their villages to find work in big cities this broke long existing ties with churches. And the entrance of people with other nationalities and religion made the governments way of controlling religion change as well.
Governments saw it was important to keep religion and politics separate to guarantee the right of individual freedom to everybody. Secularisation was inevitable and the church saw its influence declining again. Between 1970 and 2000 attendance rates once again halved. In Europe, weekly attendance by the end of the millennium was as low as 8 per cent of the population in Britain and 4 per cent in Sweden.
Christianity and monastic life
Parallels can be drawn between Christian life out in the world and monastic life. The last glory century for monastic life was the 17th. Monks and nuns lived a life separate from mainstream society, with an own set of strict rules including dress codes, rules of total obedience and in some monasteries rules of silence. They were governed by solitary figures like the abbes. Monks and nuns that lived by the rule of saint Benedict led a contemplative life inside the walls of the monastery that was based on prayer. Those that lived by the rule of Saint Augustine led a more outgoing life as teachers or preachers.
‘The whole attitude changed after the second Vatican council at the end of the 1960’s. This declaration gave each individual order the feeling that it had the possibility to reform’ says Brian Patrick McGuire, Historian at Roskilde University who specializes in monastic life. The change allowed monastic orders to go back to medieval traditions and do research to discover the most they could about St. Benedict or St. Augustine. Monks and nuns went to conferences and met members of other orders. This was the first time that there was a real dialogue in between orders.
Monks and nuns however didn’t feel at home in their communities anymore. Suddenly they had to make their own decisions, rules of absolute obedience or silence disappeared and personal problems, like past traumas or sexuality, were discussed within the orders now. And the attitude towards monastic life changed enormously. It wasn’t seen as‘better’ as a normal life — heaven was no longer guaranteed. This was just too much for them and they took their chances in the ‘real world’. And some came back, realizing that the world was even or more demanding outside the monastery. Half of them left and never returned.
McGuire has a clear idea on how the future of monastic life will look. ‘I think that there is always a special group of people that have a special monastic vocation,” he said
“But monasteries will change into smaller groups of 10 to 30 members who will still have a hard time to survive because they will have a hard time doing all the duties duties that have to be done within a community (prepare divine services, provide guidance) by a small group of people.” It’s a stressful existence but it might be the only way for them to survive.
A glance into the future
Less people in church doesn’t mean that religion is being forced into the sidelines of existence today ‘Church memberships and attendance rates have surely declined. And if you ask people if they do believe in Christ or the devil they will probably say ‘no’. These are the things that are being measured. But this only tells us that people have stopped believing in the conventional way. It doesn’t tell us that people stopped believing at all. People are surely not becoming atheists; those rates are stable low number,” . Ole Riis, sociologist at Aalborg University said.
It is hard to say what the future of Christianity in North West Europe will look like. The church will probabily keep attracting people so it will remain, but in a more conservative way since that seems to be the part that’s most attractive. ‘I think that Christianity has an uncertain future,” Linda Woodhead, Cambridge University writer on Christianity. “Modern Western people need the sacred part of religion but that can also be translated into some other sort of spirituality.’
|
|
|
Reportage Nonnen St Trudo Abdij Brugge. "My black underware caused a fuss'
‘Our abbey is open for visitors and one of the people who’s with us today comes there often’, he says. She looks around her, she can be the only one that he’s talking about but she hasn’t been there for years. ‘We have 3 divine services a day, the first one starts at 6:45, and one of the people who’s with us today is there everyday.’ The last time she has attended a service could be some time ago as well. Why is she not going anymore?
It’s seven in the morning; a church bell is ringing. The pale morning light makes the chapel look death. Twenty-eight nuns are filling the banks of the choir. Her blond curls aren’t covered with a grey head hat; her normal clothes aren’t covered with the white prayer dress the other nuns are wearing. She is singing psalms and kneeing and bending over on the rhythm of century old traditions the same ways the other nuns do. Although she stands out she fits in perfectly.
Fifteen months after she started realizing that she hasn’t been in a monastery or church for a long time she is sitting in the sunny garden of the St. Trudo Abbey in Bruges. Lieve Gommers, 27, has entered the nunnery a year after she started asking herself why she wasn’t going to church anymore. It took her time and guts to figure out that the reason that kept her away was the same that keeps her in now: her love for God, and his love for her.
‘The reason that I was barely going to church was because I found it too confronting. Every time I was there I asked myself, wouldn’t it be something for me; convent life? But I couldn’t deal with it, I kept running from this thought.’ Until that day, a little over a year ago. When a priest she met during her study was putting her on the spot in front of the group confirmation students she was leading,
Lieve had studied and finished a university study in theology and has a good job and boyfriend when she realizes that convent life has appealed to her all her life. She decided to take a sabbatical, just to think about it. ‘I thought when I take the time to think about it, it will pass. But it didn’t. I told my boyfriend what I was thinking about, he reacted very supportive. He told me that I could have all the time that I needed. But it was hard, he was studying at the university I was working at, and we lived in the same house.’
The sabbatical leave was coming up; Lieve was still searching a convent to stay for some time. ‘I found myself researching on the web during work time more and more. I was looking for search terms like convent life, nuns, abbey, but I kept telling myself that it was for information, but while looking for a suited place to stay I was actually picking a convent for the rest of my life. I decided that I wanted to stay in a convent that fell under the monastic rule of St. Agustine, that was connected to the outside world and that lived in a community.’
Church bells start ringing around ten to twelve announcing the next divine service to start. Nuns are making their way to the chapel from all over the Abbey. Some come walking in from outside over the hanging bridge from the garden were they were enjoying the sun, others are coming from their daily tasks, cleaning, washing, cooking inside the Abbey. When they’re all dressed up again one of the nuns starts playing the organ and they perform the same ritual they did this morning. They enter the chapel from two different doors, bow to the Christ figure in the middle in the church before they take place in the choir banks and start the service.
‘So I decided that I wanted to take my sabbatical leave at some Female Canon convent in the Netherlands or Belgium. I found three of them and decided to spend a weekend in all three of them. I started out in Bruges, but after I left I wasn’t convinced that it was going ‘it’ for me. But when a colleague of me asked when or where we could meet again I answered: Oh, I guess you have to come to Bruges then.’ Surprised by her own answer Lieve went to one other convent, but decided to give Bruges a try. In September she started her sabbatical and in November she sent in a letter with the request to become a novice, a candidate to become a nun.
She got accepted and the13th of February, exactly one year after she started questioning her belief. She gave up her promising career as a school counsellor on Catholic identity, her research spot on the Dutch university of Nijmegen and her loving boyfriend to dedicate her life to God. And she feels good. ‘I’ve always had an unpleasant ‘is this all there is in life’ feeling, but that’s gone now. I have the feeling that I live my life more intense now, see more details now, go deeper.’
It is hard to see what keeps her in. She is by far the youngest in the Abbey; the second youngest nun is 45, but the biggest part of the 28 nuns who live there are between 50 and 60. And it doesn’t look like she is getting another young member in the abbey anytime soon. Two years ago the community didn’t think they were getting any younger members at all.
‘The first period I really lived in the abbey was strange. I was glad that I got to know the sisters before I moved in. This helped me to cope with the big changes I was going trough. But still for some things I wasn’t prepared. During my sabbatical I lived with the people that lived in the guesthouse, I hadn’t really lived with the nuns yet. I found out that all the nuns wear dull white underwear; there was a fuss when I came in with my black panties. And I found out that they eat in silence. It isn’t quiet in the dining room, but we don’t talk. During lunch we listen to the radio, and during dinner we read out letters and emails that have been sent to us.’
Around six the church bells ring again. Announcing the third service of the day to start soon. They follow the same programme everyday except for Sundays. On Sunday morning there is a big Eucharistic service that is, in contradiction to the other services, led by a priest. The nuns themselves lead all the other services. At nine in they gather for the last service of the day and then the evening starts.
‘The evenings were long in the beginning. When I lived in Nijmegen I was barely home in the evenings. And now, of course I can watch television or something but it just isn’t much fun on your own. Of course I can invite people over. Most of my friends and family have already visited me here. I can’t just go out myself, but that would be exactly the same when I had a family with two kids. Tasks need to be taken over by other sisters etcetera. And I can’t just leave the abbey for a holiday; we have 11 days a year off. In those days I can do whatever I want. I normally go and visit friends and family. Going to a bar is no problem; I actually think that no one would care.’
At the end of the day the nuns go to bed, alone according to the rule of celibacy. ‘There are moments that I long for someone who especially loves me. Of course you can apply this to God, but it is different. When I was single I didn’t really care, but now, when I’ve excluded the opportunity, I miss it. Going to bed alone every night… Luckily the sisters hold me every now and then.’ She is blushing while she talks about this, it isn’t something that the nuns discuss with each other.
Lieve chose to follow her hart when it led her somewhere she never thought she would end up. ‘I found a place from were I can discover how I can give religion and God a place in my life.’ In a few months from now she will be teaching religion at high school in Bruges. ‘Young people in Belgium think that they know everything, therefore they are not open for religious questions.’ But when they listen carefully to their new teacher, their world might be about to be turned upside down.
|
|
|
De nieuwe Now&Wow, je moet er geweest zijn!
Vijf maanden lang heeft Rotterdam het zonder Now&Wow moeten stellen. Maar sinds mei zijn ze weer open. Nieuw, groter en beter. Profielen ging persoonlijk poolshoogte nemen op de drukste clubavond van de maand, Flirt, om te kunnen zien of de nieuwe Now&Wow nou echt zo leuk is als beweerd wordt.
Het is tien voor één wanneer wij de auto op het parkeerveld van Now&Wow parkeren. Een binnenhaventje scheidt het veld van de enorme vroegere graansilo. De grauwe muren worden fel groen en paars verlicht en in het midden prijkt het witte Now&Wow teken. Er is geen twijfel mogelijk, de nieuwe huisvesting van de club is groot, heel groot.
We lopen het parkeerveld af en zien shuttlebussen die mensen (gratis) van het parkeerterrein naar de voordeur van de club vervoeren. We besluiten te lopen, om zo beter te kunnen zien wat er onderweg gebeurt en alvast een beetje het sfeertje te proeven. Groepjes mensen lopen van het parkeerterrein naar de club en groepjes mensen lopen van de club terug naar het parkeerterrein. ‘Is het vol binnen?’, vraag ik aan een groep jongens met opgerolde spijkerbroeken, bomberjacks en kale hoofden. ‘Nee man, ze zeiden iets over een anti-patserbeleid, wij mochten niet naar binnen. Zien wij er soms uit als patsers?’ Ik schud van nee en loop door, stiekem lettend op andere groepjes die teruglopen. Van alle passerende groepjes snap ik waarom ze niet binnengelaten zijn. Sommigen zien er gevaarlijk uit, anderen zijn te dronken. En dat mag allemaal niet volgens het actieve anti-patserbeleid. Op de website van de club wordt dit duidelijk uit de doeken gedaan: ‘Bezoekers die zichtbaar onder invloed van alcohol en/of drugs zijn, wordt de toegang geweigerd. Geen patserige auto’s voor de deur. Now&Wow richt zich op een jongvolwassen, tolerant en modebewust publiek. Bezoekers dienen deze levenshouding bij aankomst uit te stralen. Schakelkettingen, ordinaire (hoerige) kleding, strakke shirts die de spierballen accentueren, bandplooibroeken, oversized shirts, profielzoolschoenen met ijzerbeslag, truien, glowsticks, weggeëpileerde wenkbrauwen, blokhakken, niet-modieuze sportkleding, yellowcabs en carnavaleske of saaie kleding passen niet bij deze uitstraling.’
gewillig vlees
Tegen enen zijn we bij het begin van de rij. Een plaatsje op de reserveringslijst maakt dat we via een andere ingang zo langs de lange rij wachtenden mogen lopen. Tussen de ijzeren hekken die vol hangen met extreem grote, fel gekleurde buttons passeren we een paar honderd mensen. We lopen het enorme pand binnen door de indrukwekkend grote entreehal. De plafonds zijn hoog en voor zover ik kan beoordelen helemaal origineel, de trechters komen er nog uit. De muren hangen vol met collages van blote vrouwen en statements als ‘mannen met een te grote auto hebben een klein pikkie.’
Buiten is het druk maar binnen wordt al snel duidelijk dat dit gebouw gemaakt is op grote aantallen bezoekers. De rijen voor de metaaldetectoren zijn kort en ook onze jassen zijn we binnen een paar minuten kwijt. We leveren ons toegangskaartje in en maken onze entree.
In de eerste zaal wordt net van dj gewisseld en Hitmeister D geeft nog even fijntjes aan waar het vanavond over gaat. Vrij vertaald vanuit het Engels: ‘Het Flirt feest is een feest van zien en gezien worden, dus ga lekker dansen en kijk maar wat je allemaal tegen komt aan gewillig vlees!’
De dj-set staat voor een podium waarop druk gezocht wordt naar de ideale man/vrouw. Mooie dames dragen een pantypak met grote kussenachtige borsten en billen en bij hun vagina een enorme pluchen piemel met ballen en schaamhaar. Ze halen mensen uit het publiek en zetten die achter een schot waar alleen hun hoofd door te zien is. Vervolgens worden ze als aankleedpoppen opgetuigd. Hitmeister D draait ondertussen lekker door en de hele zaal danst uitbundig. Ondertussen kijk ik mijn ogen uit. Wat ontzettend veel mooie mensen, wat een ruimte maar vooral: wat een aankleding! Waar ik ook kijk, is wel wat te zien. Een muurschildering, een schilderij of een constructie. Ik voel me als een kind in een pretpark. Ik wil alles zien en meemaken! Maar eerst wat drinken.
De bars zijn te herkennen aan de muurtjes van uitgelichte Smirnoff-flesjes die er boven hangen. Het is er druk, maar er staat voldoende personeel. Zij slaan je bestelde drankjes aan en op een beeldscherm boven de bar verschijnt het bedrag zodat je het zelf kan zien. Nooit meer geschreeuw over en weer met het barpersoneel, een briljante oplossing! We dansen nog even op Hitmeister D, maar het zoveelste R&B nummer verveelt. Gelukkig is dit geen probleem, want er zijn nog twee andere zalen. Via een loungegedeelte, waar zo mogelijk nog meer te zien is dan op de dansvloer, komen we bij de tweede zaal. Jack de Marseille begint net aan zijn set. Een eentonige beat laat de menigte totaal los gaan. Het podium waar deze dj voor staat is omgetoverd tot een enorme box. In de box, afgezet met grote witte spijlen, zitten een aantal ‘baby’s’ en hun leidster. Mooie jongens en meisjes in niets meer dan een hemdje en een witte luier kijken constant verbaasd of verdrietig de zaal in terwijl ze op hun duim of speen zuigen.
Ook de eentonige beats van Jack de Marseille vervelen ons al snel. We besluiten naar de lounge te gaan om al die mensen die wél door het strikte anti-patserbeleid gekomen zijn eens goed te kunnen bekijken. In het midden van de lounge staat een grote ronde schijf met daarop zachte rollen om op te zitten of tegenaan te hangen. Vanaf hier hebben we een perfect uitzicht.
flirten niet hip
Uiterst relaxed zitten we op een rol. In plaats van zelf rond te moeten kijken, draait de schijf heel langzaam rond. De lucht ruikt zwaar en zoet naar Nag Champa wierook en het is moeilijk een gesprek met iemand te voeren terwijl er zoveel te zien is. Een schilderij van een naakte vrouw met haar benen wijd, hangt boven een stapelbed. Links en rechts verspreid door de lounge staan computerspellen, een tafelvoetbalspel en een airhockeyspel.
Dames met diepe decolletés en torenhoge hakken wiegen langzaam voorbij. Heren met pony’s, loose fit broeken, t-shirts en sportschoenen praten en drinken een beetje met elkaar of spelen een spelletje. Er wordt niet overduidelijk veel geflirt. Blijkbaar zijn alle mooie mensen al voorzien, of is flirten niet hip.
Om vier uur begint Roog zijn dj-set. Hoewel het duidelijk wat rustiger is geworden in het pand, staat de zaal waar Roog draait stampend vol. Zijn swingende beats trekken iedereen door de laatste paar uurtjes heen. Rond half zes begint het duidelijk leeg te lopen. Er is eindelijk ruimte om echt te dansen, maar de meeste mensen hebben er geen fut meer voor. Wij besluiten ook naar huis te gaan, het is leuk geweest. Binnen tien minuten staan we buiten, met jassen en al. Buiten staan er weer pendelbussen klaar om ons naar de parkeerplaats te brengen. Het parkeerveld ligt er verlaten bij, maar de graansilo ziet er nog net zo uitnodigend uit als op de heenweg.
In de auto bespreken we de avond. Het anti-patserbeleid werkt perfect. Door de juiste mensen te weigeren, is de sfeer in de enorme club gewoon goed. En over de club zelf: je moet er geweest zijn om te ervaren dat het totaalplaatje van Now&Wow gewoon klopt.
Tosca Sel
|
|
|
Risk Reporting Paper
Why a hype over just another flue?
By Stefan Tieleman and Tosca Sel
For almost a year SARS was in the news constantly. Only at the beginning of this month the world was proclaimed SARS free. Looking back at media reports on SARS only one thing can be asked. Was SARS really that much a threat or did the media create a world scare over just another flue epidemic?
In the first weekend of June 2004 the world was proclaimed SARS free. Taiwan, the last country on the list of SARS country’s haven’t had a new case of SARS in 20 days. SARS stands for Severe Acute Respiratory Syndrome, was first noticed in Guangdong, a province of China, at the end of 2002. From Guangdong it spread over the world, but never reached the Netherlands.
The symptoms of SARS are the same as the ones of an ordinary flue, fever, muscle pain, coughing and a sore throat. On top of that people can develop a lung infection. The disease took 812 lives in 32 country’s, 8442 people got sick. China had the most casualties, of the 5327 people who fell ill 348 died. Hong Kong and Taiwan followed with 1755 and 676 sick people and 298 and 84 deaths. In the rest of the world only 26 people got sick, no one died.
The SARS dossier on the website of NRC Handelsblad tells us that only 4% of the people who got sick of SARS died. How does that compare to other infectious diseases? In the dossier set on www.regering.nl the rate of death is 15%. We don’t know how this difference can be explained, the number of deaths remains the same. But why the fuss? During a normal winter in the Netherlands two times the total of all the worlds SARS victims dies of flue. How many infected people die? And which patients?
On the 17th of May 2003 the World Health Organization (WHO) send out the biggest alarm in its history. This was the same day the first person outside of China fell ill. A businessman in Frankfurt diagnosed with the lung disease. In the following months the WHO did everything to get grip on the virus. Hong Kong, Guangdong, Beijing, Shanxi and Toronto got a negative travel advice and all kind of precautions were taken.
Every little piece of information on the SARS epidemic was lit out big in the media, maybe a little bit to big. Why did it get so much attention? Because it was new, not known, invisible and most likely very contagious. All this characteristics together made SARS a perfect risk topic for the press. And the biggest scare for its audience.
Risk communication basics tell us that people fear the unknown, always want to maintain control and protect their home and family. In this crisis people were afraid of the unknown and couldn’t do anything about it. The media tried to make a complete and balanced picture of the crisis but al they did was feeding fear. Isn’t this inevatible?
On May 17th 2003 a big article was printed on the front page of Algemeen Dagblad. By that date the illness had just been recognized and nobody knew anything about it. The risks were very unclear even as the development of the disease. Was it a bacteria or a virus and how does it spread, all big questions that need to be answered before you can tell how dangerous an illness is. Still the newspaper opened with a story that had a very alarming tone and contained words as severe and deadly.
One day later the newspaper printed an even more alarming story. It claimed that there might not be enough space on the intensive care floors of hospitals in the Netherlands?. The rest of the article was filled with phrases about the illness not responding to existing medicines and the growing number of victims.
A month later the alarming tone of reporting softened a bit. On the 30th of April 2003 the newspaper prints an article about al the precautions that have been taken over time, control posts at airports, negative travel advises and the numbers of victims until then. The article fits well in the time spirit. The virus was still spreading rapidly and there was no cure.
On the 5th of May 2003 a front-page article claimed that the SARS virus lives over a day outside the human body and that you can catch SARS by opening a door (knob?). This caused major scare in the country’s, were the virus was active. From May to September 2003 the reporting on SARS is slow. People and countries are recovering from the epidemic. Newspaper reports are most on the prevention of SARS and the discovery’s around the virus but there is also speculation about a second SARS wave with the winter coming up.
On the 8th of September 2003 the speculations came true, a new case of SARS in Asia. Although the virus was thought to get back as quick as the first time the reporting stayed behind. The story’s are more balanced and focus more on the cure that finally has been found by Dutch scientists than on the new cases and deaths.
Why this significant change in reporting? This second wave of SARS could easily have been bigger than the first one, still the reporters aren’t anticipating on that. Dutch virologist Jan Wildschut has a good explanation for this (a bigger wave). ‘The past has shown that viruses return mutated and most of the time in a way that is harder to wipe out.
Wilschut can also explain why the media didn’t jump on the second SARS wave. ‘The first time the media paid that much attention to it because the topic was new and they didn’t know how risky it was. But now it has shown that there is not much risk for the Netherlands the media are paying attention to other things.’
According to Peter Sandmans ‘Seven Principles’, missing a problem is a much greater journalistic sin than overestimating it.’ Because of this the media made the SARS crisis bigger than life. While the media acted on the public’s general feeling of fear and insecurity and fed that with juicy articles about risks and developments of the crisis they also played safe on the reporting site. They haven’t missed a hair of the whole SARS epidemic.
But instead of all the risk stories the public needed a reassuring article to put it all in perspective. But why would the media give in to that while they can sell more newspapers with feeding fear? And why shouldn’t the media give in to that. They are there to inform the public aren’t they?
|
|
|
Gayplace
Waarom wordt er niet met me geflirt?
Een avondje onderde mannen
Ze noemen zich THE number one gay discotheque in the Netherlands. Gay Palace is al jaren een homodisco van naam en faam in Rotterdam. Profielenstagiaire Tosca Sel, hetero, nam samen met een homovriend de proef op de som. ‘Waar is al de schunnigheid?’
Gaan stappen in een homobar doe je niet zomaar, blijkt wanneer ik afspreek met mijn date voor de avond. ‘Ik zie je wel om half twaalf in de stad.’ ‘Prima’, zeg ik, ‘maar je kan ook eerst naar mijn huis komen. Dan kunnen we even wat drinken en kook ik gezellig.’ De standaardzin ‘ik zie je wel om half twaalf in de stad’, krijgt een heel andere betekenis wanneer ik doorkrijg dat hij half twaalf ’s morgens bedoelt. Eerst moet er geluncht worden en dan een nieuwe outfit shoppen.
Eenmaal thuis, half zes ’s middags met heel veel tassen, lijkt het er dan echt op dat we gaan stappen. Hij is al eens eerder in Gay Palace geweest en verzekert me dat het echt leuk is. Ik ben goed van vertrouwen, maar wil toch eerst bewijs zien. Van de website van Gay Palace word ik niet veel wijzer. Er komen homo’s en er zijn foto’s van dansende mensen, zoals in elke discotheek.
gaybar! gaybar! gaybar!
Mijn date van die avond weet een andere on line ontmoetingsplek, een chatsite. ‘Het is wel een beetje schunnig’, vertelt hij me net voordat de eerste piemels en harige poeperds over het beeld glijden. Binnen vijf minuten heb ik genoeg schunnigheid gezien voor maanden en moet ik me moed gaan indrinken. Als dit het vooruitzicht is voor de rest van de avond wil ik niet! Ik zet MTV aan en zie de clip van Electric Six, Gaybar. Mannen in leren onderbroeken die insinuerende gebaren maken met hamers en paaldanspalen. Zucht.
Middenin de nacht lopen we door het centrum van Rotterdam. Van elk groepje mannen dat we passeren, gokken we of ze homo zijn. Vaak hebben we het bij het goede eind, vinden wij. Nog geen 300 meter van de Witte de Withstraat af, twee keer links na Sorgh en Hoop, staat in grote fluorletters Gay Palace op een mooi oud pand. Ik zou nu nog weg kunnen gaan, maar mijn ietwat benevelde nieuwsgierige journalistieke geest besluit dat het altijd beter is om naar binnen te gaan, vooral omdat mijn date daar ondertussen al is.
glijpaleis
Gay Palace heeft vier verdiepingen: een kelder waar banken staan en waar je dus lekker kan zitten, de eerste verdieping waar je kan dansen op alle muziek behalve dance, de tweede verdieping waar ze dance draaien en niets anders, en de derde verdieping waar volgens de website de beroemde video- en loungeruimte is, maar die ik nergens kan vinden. Alles is met elkaar verbonden door trappen en gangen, en uiterst smaakvol ingericht met donkerhouten vloeren, goudbrokaten behang en kroonluchters.
Aan de bar bestellen we een drankje, duur maar veel, dus prima. We bekijken de mensen op de dansvloer. Er zijn meer mannen dan vrouwen. De bezoekers zijn niet overtuigend hip gekleed. Zo hier en daar wordt er gezoend, verder valt niets echt op. We besluiten zelf ook te gaan dansen en kiezen een plaatsje uit op een verhoging zodat we goed overzicht hebben. Al snel merk ik dat er overal flink geflirt wordt, veel oogcontact en veel geschuur.
We dansen en dansen, en ik bedenk me dat het heerlijk is om te stappen zonder hitsige heteromannen. Maar eigenlijk mis ik ze ook wel. Ik lijk wel onzichtbaar voor al dat dampende manvlees. We dansen verder. Mijn date krijgt aandacht, maar thuis wacht ook zijn vriend. Er kriebelt iemand in mijn nek, het blijkt een meisje te zijn. Ze vraagt of ik vrijgezel ben. Ik antwoord van niet. Ze laat het zo.
politieagenten
Ik neem mijn vriend mee van de dansvloer en vraag hem waar al de schunnigheid is. Jullie homo’s hebben toch een reputatie hoog te houden. Hij kan me niets verzekeren, maar denkt dat de drang om te scoren tegen sluitingstijd groter wordt en dat ik gewoon nog even geduld moet hebben. Vol goede moed gieten we nog een drankje naar binnen en gaan we weer dansen.
Op de dansvloer vallen me ineens twee mannen op. Ze zijn midden veertig, hebben een geruite flanellen blouse aan en dragen een snor. Ze zijn ouder dan de gemiddelde bezoeker en dragen, zoals gezegd, een snor. Het lijken wel politieagenten. Ik vraag ze of ze undercover zijn, ze kijken me vragend aan. Ze zijn niet bij de politie, maar kennen wel iemand die bij de politie zit.
Ik kijk eens goed rond en kom tot de conclusie dat er niet één kenmerk is dat alle homomannen bindt, naast het feit dat ze op mannen vallen dan. Ze hebben niet allemaal een oorbel in hun linkeroor of een rode zakdoek uit hun kontzak. Vele lijken gewoon op mijn vader, of frappanter nog: op politieagenten. Niet dat politieagenten niet op mannen mogen vallen, maar toch. En dan de vrouwen. Ze zijn niet van het type bikinimodel, maar een tuinbroek en kort haar hebben ze geen allen.
Ondertussen is het al bijna half zes en wil ik naar huis. Een beetje gedesillusioneerd stap ik samen met mijn date in een taxi. Homo’s zijn net als iedereen, het zijn niet allemaal relnichten. Ik heb in ieder geval niets van die strekking gezien. En als je even niet oplet, word je ook niet aangerand door loopse potten. Het valt me ineens allemaal heel erg tegen. Daar gaat mijn sensatieverhaal, denk ik de volgende ochtend achter mijn computer. En ook bedenk ik me dat ik misschien toch niet zo ruimdenkend ben als ik dacht. Want als je er standaard van uitgaat dat zé wel anders zullen zijn, heb je zé dus niet geaccepteerd. Niet veel later wordt mijn date wakker. Ik vertel hem wat ik net opschreef en hij begint te lachen. ‘Jij bent duidelijk niet op het herentoilet geweest.’
Tosca Sel
|
|
|
[volgende pagina]
|