|
Tosca doet alsof
http://20six.nl/tosca
mogelijk gemaakt door
20six.nl
|
|
Mijn Amerikaanse vrienden snappen er niets van...
Tosca-
Sounds interesting. Wish I were there to see what the Netherlands
is like
without a governing body- can't imagine. Do you think it will be crazy?
Or is
everything tame? and are people behaving themselves?
totziens,
-Bradford
|
|
|
My first kabinetscrisis
Sommige verslaggevers wachten er jaren op, maar ik viel als verse verslaggever met mijn neus in de boter. Vandaag maakte ik mijn eerste kabinetscrisis mee.
Gevolgd door een val.
Ik was de hele dag op het Binnenhof en in het Tweede Kamer gebouw om geen seconde van de hele crisis te missen.
Nou klinkt dat misschien heel spannend, maar dat is het eigenlijk helemaal niet. Een kabinetscrisis is eigenlijk heel saai.
Je staat de hele dag te wachten op mensen die aan het vergaderen zijn. En als ze daarmee klaar zijn, en dan eindelijk naar buiten komen om te vertellen wat ze besloten hebben tijdens de vergadering, kunnen ze vaak niet echt iets zeggen omdat ze het eerst met andere mensen moeten bespreken.
Na vijf uur rondhangen, pimpampet spelen met andere journalisten, schorsingen en hopen op wat spannends was het eindelijk zover: Lousewies van der Laan ging vertellen of D66 wel of niet in de regering zou blijven. Ze zei van niet, en toen werd de vergadering weer geschorst.
Ik besloot om terug naar de redactie te gaan omdat ik dacht dat er toch niet zoveel meer zou gebeuren. Had ik het even mis. Na een uurtje monteren en schrijven zie ik live op televisie dat het kabinet gevallen is. Ik was er zo dicht bij...
Maar goed, ik ben nog jong he. Er komt vast een tweede kans voor mijn eerste gevallen kabinet.
Owja, het filmpje dat ik gemaakt heb kan je hier zien.
Slaap lekker, dat ga ik ook doen, na 17 uur heerlijk werken.
|
|
|
Daar komt de bruid
Morgen is het eindelijk zo ver. Mijn lieve vriendinnetje Trudie stapt morgen in het huwelijksbootje. Na maanden geregel, gewinkel, geouwehoer, gebel en gedoe is het morgen eindelijk zover. Spannend!
|
|
|
Laatste dag
Met een weeig gevoel stap ik in de auto. Ik weet dat het leuk wordt. Maar ik weet ook dat het mijn laatste dag hier is. Ik besluit dat ik met alle geweld moet en zal genieten. Alles wat ik onderweg tegen kom in me op wil nemen, alle geuren echt goed wil ruiken en alles wat ik vandaag eet of drink echt wil proeven.
Een bagel met ei en bacon met meer dan een halve liter Starbucks koffie is het ontbijt van vandaag. Het is een beetje zwaar, maar dat is wel nodig. Want op een lege maag moet je geen wijn gaan proeven, dat zou stom en gevaarlijk zijn. Om elf uur rijden we langs de grote gebouwen in de bewolkte stad, nog geen uur later rijden we door de groene en zonnige Napa vallei. Overal waar je kijkt staan wijnranken, mooie huisjes en wijnhuizen.
We beginnen onze wijntrip volgens Andreas traditie bij een Champagne huis. Waar we drie superdeluxe champagnes proeven en een uitleg krijgen over het hele proces van het champagne maken en het proeven. In het zonnetje genieten we van de glaasjes bubbels. Lekker!
Niet veel later zijn we alweer onderweg naar het volgende wijnhuis. Ik mag van Andrea kiezen waar we heen gaan, maar ik heb natuurlijk geen idee welk wijnhuis wat maakt. Daarom neemt zij, als wijnkelner, al snel weer de leiding. We rijden het ene na het andere erf op waar immer glimlachende Amerikanen ons kleine glaasjes wijn inschenken en in spanning onze reactie afwachten.
Rond zes uur proeven mijn smaakpapillen helemaal niets meer. Ze zijn verdoofd van de alcohol. Andrea heeft nergens last van. Zij is beter getraind. We besluiten terug naar huis te gaan. Ik wordt midden in de nacht opgehaald door de airportshuttle om terug naar Nederland te gaan. Als we de stad weer binnenrijden over de Golden Gate Bridge beloof ik Andrea dat ik terug kom. En dit is geen het is zo aardig om te zeggen zinnetje. Ik meen het.
|
|
|
Gelukkig zijn we nieuwsgierig
Gelukkig zijn Andrea en ik een stelletje nieuwsgierige journalisten en wilden we eerst even op de website van SixFlags zien wat er allemaal te doen was voordat we gingen. Superveel. Maar helaas stond er ook in koeienletters dat het park tot volgende week door de weeks dicht is. Superjammer! Maar Andrea had een ander plan. De boardwalk in Santa Cruz. Een soort van houten boulevard aan het strand met een kermis erop. Ook leuk, en de weersverwachtingen waren goed. Dus we gingen.
Een roadtrip van anderhalf uur langs de kust van Californie. Op weg naar Santa Cruz gingen we Amerikaans ontbijten in een Diner. Pancakes met maplesirup en vers fruit. En op onze weg naar buiten haalden we drive trough coffee. Echt waar, alles is daar gebaseerd op mensen met autos. In de stad is alles prima te doen met het openbaar vervoer. Maar zodra je in een buitenwijk moet zijn kan je maar beter een taxi nemen. (Kosten geen drol want ze betalen daar voor een gallon benzine, 4 liter, evenveel als wij voor een liter.)
Die boardwalk in Santa Cruz is dus echt wat je ziet in films. Jonge mensen in bikinis die in houten rollercoasters zitten of op iets aan het schieten zijn in een Arcade. Ik heb het allemaal gedaan, en Andrea kon me maar moeilijk wegslepen van de Dance Dance Revolution machine. Een spel waarbij je op gekleurde vlakken moet stappen voor punten. Briljant!
s Avonds verse vis gegeten op het strand en op de weg terug ontdekt dat ze het in Amerika niet belangrijk vinden een omleiding aan te leggen als ze een stuk snelweg afsluiten. Maar goed. Weer een All American dag. Nog maar een te gaan, maar die wordt iets chiquer. Morgen gaan we wijnproeven in Nappa.
|
|
|
[volgende pagina]
|
